از کتاب « لبخندهای تُرد » سرودۀ « زهرا شبیهی » شاعر فرومدی

پدرم آفتابِ ایمان است

بوسۀ اشتیاقِ باران است

دستهایش تَبَلوُرِ خورشید

سینهxad اش مُحتَوایِ قُرآن است

پدرم کُوهِ صبر و آرامش 

اِنعِکاسِ صدایِ انسان است

پُشتِ دلواپسیِ چشمانش

دانه اَشکی همیشه رَقصان است

حیف ، دستانِ پینهxad بستۀ او  

از نگاهم همیشه پنهان است

بر لبانش همیشه ذِکرِ دُعا 

رویِ دستانِ خَستهxad اش نان است

خانه از عِطرِ مِهرِ او لَبریز

با حُضورش چُنان گُلِستان است

حِسِّ آسودگی و اَمنِیّت

زندگی را همیشه بُنیان است   

مُتوَسّل شدم به تابشِ او  

پدرم آفتابِ ایمان است

برگرفته از 1ِ « لَبخَندهایِ 1 » مجموعه غَزَلهای 1 1 ، انتشاراتِ آنان ، چاپِ اوّل ، ص 19 ـ 20