هُوَ الباقی
1 خاطِرات
مُحَمَّدیوسُف شَهنَما ـ برای آقای مهدی یاقوتیان
.................................
نانِ فِلفِل رسید ، مَهدی جان
با کتابی که بود هَمرَهِ آن
مَثَلِ فِلفِل و فُرومَدِتان
مَثَلِ زیره است با کِرمان
در شِشُم روز از مَهِ اِسفَند
روزِ یکشنبه ، نیمۀ شَعبان
اَوّلین آیه xadای که آورده
شیخِ اُستاد ، شاعرِ دوران
در گُلِستانِ خویش ، دیباجِه
آلِ داوود و شُکر را به میان
لاجَرَم بَنده پاس می xadدارم
لُطفهای تو را برادر جان
یادِ ایّامِ رَفته به خیر
چهل و یک سال و بیشتر از آن
یادِ سادات هم گِرامی باد
حَسنی ، هاشمی و هاشمیان
خانۀ مَعرِفَت که ما بودیم
چند سالی در آن سَرا ، مِهمان
از خُدای کَریم می xadخواهم
بهرِ آن مَرد و همسَرش غُفران
یادِ عبّاسِ اَحمدی به خیر
زود کوچید و گَشت نَهان
جِنس و چای خَرید می xadکردیم
از دُکانها و خانه xadها آسان
قاتقی بود و کَشک و بود و کَرِه
نانهای تَنوریِ اَرزان
از دُکانها ، مَغازۀ صالح
آن طَرَفxadتر دُکانِ حاج قُربان
شنبه xadها و دوشنبه دایر بود
جَلسه xadهای حَدیث با قُرآن
کوچه پَسکوچهxad های فَریُومَد
از مَحَلِّ پَشَند و کویِ جَنان
سَرِ سَنگی که بود میدانگَه
مسجدِ جامِع و حَوالیِ آن
پَرسِه در کوچه باغ ، عالی بود
عَصرگاهانِ مِهر یا آبان
باغ و آرامگاهِ ابنِ xadیَمین
هست کَس را به سویِ خویش کِشان
که بیا نَزدِ ما کَمی بِنشین
یا نَمی بر مَزارِ ما بِفشان
یادِ اَیّامِ بر باد رَفته به خیر
روزهایی چو اَبرها گُذَران
خویش را بر زَمین کَمی یَلِه کُن
قِطعِه xadای دستِ کم زِ ما بَرخوان
وقتِ رَفتن نِثارِ ما بِنما
آیه xadهایی زِ مُصحَفِ یَزدان
آیهxad هایی به مِثلِ « کَم تَرَکوا »
آیۀ « کُلُّ مَن عَلَیها فانّ »
بویِ میراثِ کُهنه می xadآیَد
از حَوالی و طَرفِ شَهرستان
بویی از جَنگهای بی xadحاصِل
بویی از چِکمِهxad های « آرپاخان »
چه خَبر از جَنابِ « خواجِه عَلاء »
دَر و درگاهِ وی شده ویران
جای آن بُرج سَر بَرآورده ؟
یا که بوف آشیان نَهاده نَهان ؟
هیچ گویی کتابخانه کُجاست ؟
کو کُتُب ؟ کو دَفاتر و دیوان ؟
باغِ مشهورِ او « عَلائیّه »
بر سر و روی آن نِشَسته گَردِ خَزان
جای آن شوره xadزار بگرفته
یا گُل و میوه می xadدهد به تابستان ؟
وآن شفاخانه خود فُرورَفته
در دلِ خاک گویی از بُنیان
از پزشکانِ حاذِقَش چه خَبَر ؟
هیچ دانی کُجاست مارِستان ؟
..............................
شَمعَکِ خاطِرات روشن باد
در گُذرگاهِ سالخَوردِ زَمان
مَهدیا قِصّه را کنم کوتَه
بر دیارَت سلامِ من بِرسان
اسفند ماه 1402
برچسب:
نویسنده: نیکی رضوانی