سبوی پُر می ـ دکتر علی اکبر معینی

سَبویِ پُر می

من که از عِشق به جُز « عین » خَبردار نِیَم

لایقِ آن همه « اَلطافِ گُهربار » نِیَم

من که از عِشق به جُز « عِشق » ندارم تَعریف

در میانِ فِرَق و مردمِ این کار نِیَم

« شاهِ عُشاق » که از یک نظرم کرد دریغ

لایقِ نوکَری و خِدمَتِ دَربار نِیَم

گر ندانند رَفیقان که چُنین مِسکینم

راضی بر موهبَت و رَأفتِ اَغیار نِیَم

گویدم عَقل : « بُوَد عِشق سَبویی پُر می »

من اگر نوشَم از آن ، هیچ خطاکار نِیَم

گر رساند به « مُعین » جُرعِهxadای از می ، ساقی

دگر از « گُنبدِ دَوّار » طَلَبکار نِیَم

علی xad1 مُعینی ـ بهار 1372