در مدح علی ( ع ) ـ ابن یمین فَریُومَدی

در مَدحِ علی ( ع )

اي دل اَر خواهي گُذر بر گُلشنِ دارُالبَقا

جَهد كُن كه xadاز پايِ خود بيرون كُني خارِ هوا

ور نميxad خواهي xadكه پاي از راهِ حَقّ يك سو نَهي

دست xadزَن در عُروۀ وُثقايِ شَرعِ مُصطَفي

راهِ شَرعِ مُصطَفی از مُرتَضی جو ، زآنکه نیست

شَهرِ علمِ مُصطَفی را ، دَر به غیرِ از مُرتَضی

مُرتَضی را دان وَلیِّ اَهلِ ایمان تا اَبَد

چون زِ دیوانِ اَبَد دارد مِثالِ « اِنّما »

غیرِ او را کَس نزیبَد از « سَلونی » دَمxad زدن

زآنکه او داناست ما فَوقَ « السَّمَوَاتِ الْعُلا »

خَلعَتِ با زَیب و زیْنِ « اَنتَ مِنّی » کَس نیافت

از نَبیّ اِلّا علی که xadاو داشت فَرِّ اَنبیا

در سَخا بود از دل و دَستَش خَجِل دریا و کوه

این سُخَن دارد مُصَدِّق هر که خوانَد « هَلْ أَتَى »

بعد از او در راهِ دین گَر پیشوا خواهیxad گرفت

بهتر از اولادِ مَعصومَش نیابی پیشوا

کیستند اولادِ او ؟ اَوّل حَسَن وآنگَه حُسَین

آن که ایشان را نَبیّ فرمود اِمام و مُقتَدا

بندۀ این هر دو مَخدومیم در دیوانِ شَرع

میxad کنم ثابت به حُکمِ مُصطَفی ، این مُدَّعا

از نَبی « مَن کُنتُ مَولاهُ » چو تَشریفِ علی است

از طَریقِ اِرثِشان ، بَس بَندگان باشیم ما

بعد از ایشان مُقتَدی سَجّاد وآنگَه باقِر است

چون گُذَشتی جَعفر و موسی و سِبطِ او رِضا

پس تَقی ، آنگَه نَقی ، آنگَه امامِ عَسكَری

بعد از آن مَهدی ، که xadاز او گیرَد جَهان نور و صَفا

کِردگارا ! جانِ پاکِ هر یکی ز این جَمع را

از کَرَم در صَدرِ فِردَوسِ بَرین دِه مُتّکا

بخشش ای دل ز این بُزرگان ، چون که هر یک بودهxad اند

دُرِّ دَریایِ فُتُوَّت ، گوهَرِ کانِ سَخا

پیروی کُن گر نَجاتِ مُخلِصانَت آرزوست

هر که را با خاندانِ عِصمَت آمد اِنتِما

در طَریقِ دین به هر کَس اِقتدا فَرهنگ نیست

گر کُنی باری به مَعصومان کُن ای دل اِقتِدا

گرچه من که xadابنxad 1 xadام کردهxad ام عِصیان بَسی

لیک میxad دارم تَوَقُّع ، زآنکه هستم بی xadریا

دوستدارِ خاندانِ مُصطَفی و مُرتَضی

که xadایزد از لُطف و کَرَم ، بخشد بِدان پاکانِ مرا