در گُذر ـ ابن یمین

ای دِل ! از این جَهانِ دل xadآزار در گُذَر

وز تَنگنایِ گُنبَدِ دَوّار درگُذَر

کارِ جَهان نَه لایِقِ اَهلِ بَصیرَت است

فَرزانهxad وار از سَرِ این کار درگُذَر

در بَحرِ غَم زِ حِرص چو غَوّاصِ شوخ xadچَشم

غوطِه مَخور زِ گوهَرِ شَهوار درگُذَر

گَر زَخمِ خار از پیِ گُل بایَدَت کشید

مَنگر به رنگ و بوی و زِ گُلزار درگُذَر

بر طورِ هِمَّت اَر نَدَهَندَت جَوابِ خوش

تَرکِ سؤال گیر و زِ دیدار درگُذَر

گر طاقِ نُه رَواقِ زَراَندودَت آرزوست

زین طاق پا برون نِه و زین چار درگُذَر

دارِ غُرور نیست مَقامِ قَرارِ تو

مَنصوروار از سَرِ این دار درگُذَر

با مار بَهرِ مُهرِه ، کَسی دوستی نکرد

برکَن طَمَع زِ مُهرِه وز مار درگُذَر

چون می xadتوان به گُلشَنِ روحانیان رسید

سَعیی نَما و زین رَهِ پُر خار درگُذَر

صدبار گفتمَت که : نِه xadای مَردِ این مُقام

چون صِدقِ من یَقینَت شد ، این بار درگُذَر

ابن xadیمین نشیمنِ قُدس است جایِ تو

ز این آشیان چو « جَعفَرِ طَیّار » درگُذَر

دیوان ابن یمین فریومدی ، قطعۀ 402